Yeni adresim...

Tue, 02 Dec 2008 17:34:00 +0200

www.handangokcek.com

dan yazılarımı takip edebilirsiniz...

KIRMIZI

Thu, 01 Nov 2007 10:00:00 +0200

Teller dikenli ve geceler dikenli tellerle çevrili. İçimden çıkamıyorum. Parmak uçlarım kanıyor, duvara kırmızı bir kadın çiziyorum. Adam mavi tüllerle sarıyor kadını, gidiyor sonra. Odalar boş. Koridorlar karanlık. Kapı tokmakları kırmızı, parmak uçlarım sızlıyor. Sandal ağacının ucundan süzülen duman genzimi yakıyor. Gözlerim yanıyor, yutkunamıyorum. Adam mavi parmaklarını sandal ağacına sürüyor, duman usulca çöküyor yere. Ayaklarım yok. Rüzgâr ince bir çizgi gibi geçiyor içimden. Son mevsimin kızıl yaprakları yağıyor üzerime. Masmavi bir şimşekle yarılıyor gökyüzü-yüzüm.

Tekerleklerin ıslak seslerini duyuyorum. Bir araba çığlık çığlığa duruyor yanı başımda. Caddenin tam ortasındayım. Nasıl geldim buraya? Nerdeyim ben? Koşarak geçiyorum karşı kaldırıma. Sinema dağılıyor. İnsan kusuyor kocaman bir kapı. Şemsiyeler açılıyor. Kırmızı pardösülü bir kadın, mavi montlu bir adamın koluna giriyor. Şemsiyeyi açıyor adam. Hızlı adımlarla yürüyorlar. Siyah beyaz bir filmin içinden onları izliyorum. Kadının adımları adama yetişmekte zorlanıyor. Adamın sol omzundan yağmur damlaları süzülüyor kocaman, damarlı ellerine. Bir apartmanın önünde duruyorlar. Hiç konuşmuyorlar. Sesleri yok… Sesim yok&#.. ( devamı )

SANATÇININ KADINLARI 1

Tue, 16 Oct 2007 00:10:00 +0300

SANATÇININ KADINLARI 1
(Salvador Dali – Gala)

ŞİİR

Yavrum bu senin gülüşünün ardında
Bütün sevda kelimeleri çırılçıplak
Memelerini tutup çıkarıyorlar boynunu
Sonra kalçalarını gözbebeklerini
Sonra ne varsa okşayış adına
Bütün bunları bulup çıkarıyorlar
Seni öptüğüm zaman gözlerinden
Yalnız sen göresin diye
Bu sevda kelimeleri

Paul Eduard

Deli dolu çılgın Rus kızı Helena Diakonova’ya eşi sürrealist şair Paul Eduard tarafından yazılmış bir şiirdir bu. Hangi kadın uğruna böyle şiirler yazan bir sevgiliye hayır diyebilir. Ya da ilişki ilerleyip evliliğe dönüştüğünde şiirler aşkın sürekliliğinde ne kadar etkili olabilir? Arzu dolu mektuplarla şiirlerle başlayan bir aşkı bitiren şey ne olabilir?

“Güzelim, taparcasına sevdiğim, özlüyorum seni ölesiye. Her şey bomboş, elbiselerin var yalnız sarılabileceğim. Bedenini, gözlerini, ağzını, bütün varlığını özlüyorum senin. Biriciksin sen, çok eskilerden beri seviyorum seni. Çektiğim tüm sıkıntıların hiçbir önemi yok. Aşkım, aşkımız onları yakıyor. Geri geldiğinde seni öyle bir süsleyeceğim ki. pijamalarının ölçüsünü ver bana (!!!). Edinilebilecek her şeyi, var olan en güzel şeyleri istiyorum senin için. Olabildiğince kısa sürsün yokluğun. Çabuk dön. Sensiz bir hiçim ben. Bütün öbür arzuları düşümde yaşama geçiriyorum. Sana karşı duyduğum isteği gerçekliğin içinde yaşama geçiriyorum.(..) Çok güzel iki Pueblo bebeğim var. Dünyanın en güzel şeyleri bunlar. Senin odana koyacağım, orada sana verebileceğim bütün armağanları bulacaksın.”

DÜŞ HIRSIZI

Tue, 21 Nov 2006 15:12:00 +0200

Çoğalan

Sat, 21 Oct 2006 15:09:00 +0300

ÇOĞALAN

Hüznün döl yatağı kalbim

Acılar gözyaşlarının embriyo hali

Ağladıkça çoğalan

Çekerim

Nefesimin topladığı anıları odama

Bir köşesine

Baş köşesine

Nasıl sığdırabilirim bu kafese bu.. ( devamı )

KIRLANGIÇLAR

Wed, 10 Oct 2007 00:49:00 +0300

KIRLANGIÇLAR

Kırlangıçları bilir misin? Yürüyemezler. Ayakları konmak ve tutunmak içindir. Pençeleriyle öyle bir tutunurlar ki kondukları yere; yaralanırsın, kanarsın. Kovsan da gitmez yüreğinden. Gökyüzü sonbaharın o serin nefesini üflemeye başladığında kendiliğinden uçar gider. Sen kanayan yanlarınla bir başına öylece kalırsın.

…

Kadın pencereden ayrılıp elindeki kadehi masaya bıraktı. Sabahın bu erken saatinde, gün henüz ağarmaya başlamışken başlamıştı şarabını yudumlamaya. Yüzünde yorgun bir ifade… Gözaltları morarmış, teninin rengi, eski beyaz ışıltısını kaybetmişti. Sarıya boyalı saçlarının diplerinden siyahları uzamış, darmadağın omuzlarına dökülüyordu. Ağır ağır yürüyerek, salondaki büyük siyah koltuğa usulca bıraktı kendini. Karşısındaki pencereden gökyüzünü seyre daldı. Bulutlar şekilden şekle giriyor, kadın kâh gülümsüyor, kâh hüzünleniyordu. Bir adam yüzü belirdi bulutların arasında… Kalbi deli gibi çarpmaya başladı. Ellerini uzattı. Yerinden kalkıp pencereyi açtı. Adam içeriye girdi. S.. ( devamı )

Nevzat

Sat, 06 Oct 2007 16:58:00 +0300

Balon gibi yavaş yavaş gökyüzüne doğru uçuyor, bulutlarla dans ediyordu. Bütün kasları gevşemişti. Bulutların arasında, aşağıya doğru inen bir merdiven gördü. Basamakları yıldızlardan yapılmıştı. Çıkmaya başladı. Her basamaktan avuç avuç yıldız alıp gökyüzüne doğru savuruyordu. Basamakların sonunda bir kapı vardı. Önce açmaya korktu, sonra bütün cesaretini toplayıp yavaşça itti kapıyı. Bir anda öyle çok ışık yayıldı ki gözleri kamaştı, göz bebekleri kaydı. Bir şeyler görmeye çabalıyordu. O yoğun ışığın arasından bir el uzandı. Korkmuştu, başını geriye doğru çekti ama o başını çektikçe esmer, narin bir el üzerine doğru geliyordu. Uzun parmaklarındaki yüzük dikkatini çekti. Bir yerlerden anımsıyordu sanki. Bir süre sonra yüzüğün bir alyans olduğunu anladı. Evet, hatırlamıştı. Annesinin eliydi bu ama yüzü, kolları, bedeni neredeydi? Bütün vücudu titremeye başladı. El iyice yaklaşmış, saçlarını okşamaya başlamıştı. Titremesi durdu, gevşedi. Gülümsüyordu. Dünyanın en güzel duygusu bu olmalıydı. Bir anne sıcaklığının ve şefkatinin saçlarının arasında dolaşıp, yüreğini ısıtması. Bir de başını göğsüne yaslayabilse…

Titreyen Anılar

Fri, 26 Oct 2007 00:09:00 +0300

Titreyen ellerimde tutuyorum gençliğimin kanıtlarını. Benimle birlikte şu masanın çekmecesinde yıllardır aynı anılar yaşıyorlar. “Şu resme hapsolsaydım” diyorum. Lise son sınıfta okulun bahçesindeki en büyük çam ağacının altında çekilmişiz. Ayşe, Elif, Hasan, ben ve sen. Güller açmış gülüşlerimizde. Bakışlarımızda bir ilkbahar ışıltısı, sanki hep böyle kalacakmışız. Esen rüzgarlarla tutuşan gelincik tarlalarıydı gibi kanımız. Hayatın kötü sürprizlerinden henüz haberimiz yok.

Oysa bu gün, zamanın haylaz rüzgarları dört bir yana savurmuş hepimizi. Ayşe liseden hemen sonra bir subayla evlendi ve bir daha görmedim. Elif ile yurt dışına çıkıncaya kadar uzun yıllar görüştük. Bir daha haber alamadım. Hasan’ı okulun en son günü gördüm. Kim bilir nerelerde, hala yaşıyor mu? Ah! Sen kara gözlü, yağız delikanlım! Dudaklarındaki güllerle, gözlerindeki baharlarla, karşı koyup zamana gittin. Çıplaklığından kederli ağaçlar gibi yaşlandım. Bahar hiç uğramadı senden sonra dallarıma. Kimsenin yüreğine sığmadı yüreğim, zaman tenimi yalayıp geçtikçe bıraktığı her iz sana gelen yol oldu.

Kelebek Kanadında Yaşama Sevinci

Sat, 13 Oct 2007 14:32:00 +0300

Kanatları kırılmış bir kuş gibi pencerenin önünde duruyordu kadın. Umutları yıkılmış. Güzel olan hiç bir şeyin farkında değildi. Yaşam ve ölüm o ince çizgi üzerinde dengesini kaybetmek üzereydi. Pencerenin dışında yaşanan yoksul intiharları düşündü. Bir çok insan konuşarak anlatamadıklarını dama çıkarak anlatıyordu. İşsizlikten, parasızlıktan bunalan ve her kapı yüzüne çarpılan artık damda iş arıyordu. Sevda ihtilalleri yaşanıyordu yüreklerde ama aşk çok pahalıydı ve köprü üstlerinde satılığa çıkıyordu. "Anlaşılan ve kutsal olan bir tek ölüm müydü?" diye düşündü kadın. Bir kıvılcımla ağaç, orman ve yeşil ölüyordu. Mateme bürününce dağlar bize yeşilin güzelliğini hatırlatıyordu.

Yaşanan her son, görüş mesafesini bir süre açıyor sonra açı yine daralıyordu. Öyle ise intiharı, intihar olmaktan çıkmalıydı. Korumaya çalıştı kendini düşüncelerinin dehşetinden. Kalktı, bir dostunu aradı. Baktı ki dostu ondan daha düşmandı kendine.

Voltalar atarken pencere ve duvar arasında bir kelebek girdi içeriye. Kadın durdu. Kelebeğin güzelliği ile döküldü düşüncelerin dehşeti. Bşının üzerinde dönerek gül kadifesi dokunuşlar ve ışıltılar bıraktı tenine. Ömrünün büyük bir kısmını çirkin bir böcek olarak geçiren, doğanın saçlarını süsleyen bu mutlu fiyonklar, sadece bir gün yaşayarak ipek gibi bir dünya bırakıyorlardı arkalarında.

Kelebek kadının ellerine kondu.Yaşanan son, birşeylerin başlangıcı olmuştu. Yaşama sevincinin açısı yüzseksen dereceyi gösteriyordu. Bir daha nerede, nasıl daralır bilemezdi. Belki de bir kelebek yada doğanın minik mucizelerin.. ( devamı )

Film bitti ( Handan Gökçek )

Mon, 22 Oct 2007 23:30:00 +0300

Film bitti

Saatlerdir bozmamıştı dudaklarının sessizliğini. Sanki ağzını açsa ince bir duman çıkacak ve yaşlı bir kadın siluetine dönüşecekti. Uzandığı yerden kalktı. Pencere kenarına geçti. Dışarısı karanlık ve soğuktu. Cama vuran bir-iki damla, yağmurun habercisiydi. Sokak lambasının ışığı karşı kaldırımdaki ince gövdeli ağaca vuruyor, rüzgârın şiddetiyle sallanması, sessiz bir film izliyormuş hissi uyandırıyordu. Sanki az sonra kumral saçları rüzgârla birlikte savrulan resimdeki o kadın gelecekti görüntüye. Beyaz ipekli elbisesi, yağmurun ıslaklığıyla üzerine yapışmış, vücut hatları iyice belirginleşmiş, sokak lambasının altında durup ona bakacaktı. Koşarak inecekti aşağıya, sımsıkı sarılacaktı. “The End” Film bitti… Derin bir boşluk… Ekran karanlık… Yine o eski, tek düze yalnızlık. Üzerine yağmurluğunu alıp dışarı çıktı. Pencereden gördüğü ağacın altına geçip yukarı baktı. Gökyüzünde kırmızıya çalan garip bir renk vardı. Şimdi kadın penceredeydi... Her zaman ev-iş arasında gidip geldiği geniş caddenin kaldırımındaki su birikintilerine basarak yürümeye başladı. Caddeyi kesen dar sokaklardan birine girdi. Sanki daha önceden bildiği bir yere gidiyormuş gibiydi. Ahşa.. ( devamı )

Handan Gökçek - Sır Dökümü

Yeni adresim...

www.handangokcek.comdan yazılarımı takip edebilirsiniz...

KIRMIZI

SANATÇININ KADINLARI 1

DÜŞ HIRSIZI

Çoğalan

KIRLANGIÇLAR

Nevzat

Titreyen Anılar

Kelebek Kanadında Yaşama Sevinci

Film bitti ( Handan Gökçek )

www.handangokcek.com

dan yazılarımı takip edebilirsiniz...